Kerstavond 2008

Zelf ben ik niet grootgebracht met de 'kerstavond gedachte'. Niet zo heel lang geleden toen ik ook alleen was de avond voor kerst zei een vriendin tegen mij: Zullen we samen gaan zitten op kerstavond? Met de kaarsjes aan en een glaasje, daar ben ik altijd voor in.

Verder heb ik er geen speciale gevoelens bij.

Tot opeens vanavond.

Opeens was ik er mijzelf heel erg van bewust, dat ik alleen zat. Met een pizza op de bank met de TV aan. Wat was er op de TV? Het kleine huisje op de prairie! Nooit naar kijken als je alleen bent en al helemaal niet een avond voor kerstmis.

Het hele kerst gedoe maakt mij altijd een beetje in de war.

Vroeger toen ik zelf nog klein was vierden we het met mijn ouders, mijn grootouders, tantes en ooms, die nog allemaal thuis woonden, kortom een hele kliek.

Toen ik wat ouder werd en zelf kinderen kreeg, vierden we het [bijna, op 1 keer na] altijd met mijn ouders, onze kinderen en nog veel tantes en ooms, die allang niet meer thuis woonden, maar zelf een gezin hadden gekregen, dus ook hun partners en kinderen mee brachten. Nog steeds een hele kliek dus.

Weer wat later toen onze eigen kinderen 'groot' waren en zelf partners en kinderen kregen veranderde er veel. De tantes en ooms, hun partners en kinderen, mijn vader, twee van onze kinderen met hun partners en kinderen, die zijn opeens niet meer in de buurt.

Zo wil het gebeuren dat wij morgen met z'n 5en kerstmis vieren. Geen kerstontbijt, geen gezeur over de zeurderige kerstzender, geen gejacht en gehaast wie er eerst in de badkamer mag voor dat de kerstgangers komen. Maar gewoon relaxed wachten tot ze er zijn.

Het wordt dus wel rustig, maar ik ben er van overtuigd dat het ook heel gezellig gaat worden.

Fijne dagen allemaal.